خیابان ها چراغانی کنی در زیر تاول ها صدای بهمن پنجاه و هفت انقلاب امد تلاطم می کند در خونین اقیانوس مخمل ها شنیدم لای صحبت های گرم مردی از اتش که دیگر میرزا کوچک نمی سازند جنگل ها نشد تعطیل ترس مکتب خون جمعه ها حتی خوشا بر حالتان ای مردها؛ای شاگرد اول ها ؛

بعضیا که نمیفهمن...بفهمنبرای این خاک و ناموس و چادر و غیرت و آزادی چه چیزایی فدا شده. سلام بر آنهایی که، از نفس افتادند تا ما از نفس نیفتیم....قامت راست کردند تا ما قامت خم نکنیم،به خاک افتادن

به نام خدا ، من می خواهم در آینده شهید بشوم. برای این که... معلم که خنده اش گرفته بود ،پرید وسط حرف علی و گفت: ببین علی جان! موضوع انشاء این بود که «در آینده می خواهید چه کاره بشین.» باید در مورد ی

چه می شد باز می گشتیم گاهی مثل اول هادوباره ذسته گل می زد کسی روی مسلسل هاو گاهی پایه اعلامیه ای هشدار می امد،که شبنم یخ زده در باغ ، برخیزید مشعله ها ؛

نوروز، نماد جاودانِ نو شدن استتجدید جوانیِ جهان کهن استزین ها همه خوب تر که هر نو شدنشیادآور نام پاک ایرانِ من استسال نو مبارک

قالَ زَیْنُ الْعابدین عَلَیْهِ السَّلامُ: كَفُّ الأذى ، مِنْ كَمالِ العَقلِ وفيهِ راحَةٌ لِلبَدَنِ عاجِلاً و آجِلاً "خوددارى از آزار رساندن ،" "نشانه كمال خرد و مايه آسايش دو گيتى است .

هر وقت سیلی خوردی؛بگو : یا زهراهر وقت دستت رابستند؛بگو : یا علیهر وقت بی یاورشدی؛بگو : یا حسن هر وقت آب خوردی؛بگو : یا حـسینهر وقت شرمنده شدی؛بگو: یا عباسولی اگر:تشنه شدی،آب نـخوردی،بی یاورشدیدستت را

رسم بود بين رزمندگان كه يكي تسبيح خود را به ديگري مي داد و با او شرط مي كرد كه مثلاً روزي صد صلوات بفرستد؛يا در هر نماز او را دعا كند. براي اين كه بچه ها خودشان را مقيد كرده باشندبه ذكر دائم، بين خو

«با پای پــیاده تاشـــــلمــچه»

کسی می تواند از سیم خاردارهای دشمن عبور کندکه در سیم خار دارهای نفس خود گیر نکرده باشد

فاطمه! ای كه غم از داغ تو، سر می شكندزیر بار غم تو، كوه كمر می شكندمرغ حق بودی و رفتی سوی باغ ملكوتجبرئیل است كه از داغ تو، پر می شكندشهادت حضرت فاطمه(س) تسلیت باد

خدا می داند اگر پیام شهدا و حماسه های انها را به پشت جبهه منتقل نکنیم گنه کاریم . . .ای دوست به حنجر شهیدان """ بر قامت بی سر شهیدان صلوات

روز شمار وقایع انقلاب اسلامی بهمن 57 در یک نگاه : * 3 بهمن 1357 (سه شنبه) *شورای سلطنت كه برای حفظ رژیم سلطنتی در ایران تشكیل شده بود منحل گردید.* 4 بهمن 1357 (چهارشنبه) *برای جلوگیری از حضور امام

[ پــــیروزی 40 ســـاله انقـــلاب مبارک ]

آنان چفیه داشتند... من چادر دارم...من چادر می پوشم، چادر مثل چفیه محافظ من است...اما چادر از چفیه بهتر است....آنان چفیه می بستند تا بسیجی وار بجنگند...من چادر می پوشم تا زهرایی زندگی کنم...

نزدیک عملیات بود و موهای سرم بلند شده بود باید کوتاهش میکردممانده بودم معطل توی آن برهوت که سلمانی از کجا پیدا کنم.تا اینکه خبردار شدم که یکی از پیرمردهای گردان یک ماشین سلمانی دارد و صلواتی موها ر

پرسیـــدم : قلہ افتخــــار یڪ ملـــت ڪــجاست؟ آرام دستـــ م را ڪًرفــــت و بر سر قبــــر یڪ شهــــیـב مهمــــانم ڪرد.روے ســــنڪً قبــرش نوشتہ بود : " قلہ افتخــــــــارم 【 شــــــ✿ـــهادت】 است "

- عزیزم اینجا چه می کنی؟لبخندی بر صورت آسمانیش جاری شد، سرش را با معصومیتی ازلی به زیر انداخت...*عاشقم!آنقدر کوچک بود، که پاسخش من را مبهوت کند ...- عاشق کی؟* معلومه، عاشق امام!لحظه ای ترنم زیبای اشک